Στη Γάζα σκοτώνουν παιδιά. Δεν είναι είδηση, δεν είναι τίτλος, δεν είναι κομμάτι της «δουλειάς». Εί

Στη Γάζα σκοτώνουν παιδιά. Δεν είναι είδηση, δεν είναι τίτλος, δεν είναι κομμάτι της «δουλειάς». Εί
.....................................ψωμι - παιδεία - ελευθερία
"Σκέφτομαι πως αυτά τα τρία συστατικά πρέπει νά 'χει η ζωή: το μεγάλο, το ωραίο και το συγκλονιστικό. Το μεγάλο είναι να βρίσκεσαι μέσα στην πάλη για μια καλύτερη ζωή. Όποιος δεν το κάνει αυτό, σέρνεται πίσω απ' τη ζωή. Το ωραίο είναι κάθε τι που στολίζει τη ζωή. Η μουσική, τα λουλούδια, η ποίηση. Το συγκλονιστικό είναι η αγάπη. Νίκος Μπελογιάννης
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
«Πολιτεία που δεν έχει σαν βάση της την παιδεία, είναι οικοδομή πάνω στην άμμο».

Αδαμάντιος Κοραής (1748 – 1833)

γιατρός και φιλόλογος, από τους πρωτεργάτες του νεοελληνικού διαφωτισμού.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2014

Οι προλετάριοι όλων των χωρών να ενωθούν ή να μην ενωθούν;

του Οδυσσέα Αϊβαλή | 05.12.2013
αναδημοσίευση από RedNotebook.gr



Το εθνικό αίσθημα και οι εκμεταλλευόμενοι.
Το εθνι­κό αί­σθη­μα σή­με­ρα μπο­ρεί να έχει προ­ο­δευ­τι­κή μορφή ή οδη­γεί στον εθνι­κι­σμό; Ο ελ­λη­νι­κός εθνι­κι­σμός είναι εθνι­κι­σμός των κα­τα­πιε­σμέ­νων; Δη­λα­δή η ελ­λη­νι­κή αστι­κή τάξη είναι κυ­ρί­αρ­χη ή υπο­τε­λής; Κερ­δί­ζει ή χάνει μέσα στην κρίση; Αν η εθνι­κή στρα­τη­γι­κή είναι τα Μνη­μό­νια; Υπάρ­χει σή­με­ρα πεδίο ανά­πτυ­ξης εθνι­κών-απε­λευ­θε­ρω­τι­κών αγώ­νων; Οι εθνι­κές επι­λο­γές της Αρι­στε­ράς στο πα­ρελ­θόν οδή­γη­σαν σε νίκες ή σε ήττες;
Ξε­κι­νώ­ντας από το τε­λευ­ταίο ερώ­τη­μα, αξί­ζει να δούμε εν συ­ντο­μία τα πα­ρα­δείγ­μα­τα της αρι­στε­ράς στην Γαλ­λία και στην Ιτα­λία, εκεί δη­λα­δή όπου η αρι­στε­ρά επέ­λε­ξε τη στρα­τη­γι­κή της «εθνι­κής υπευ­θυ­νό­τη­τας» ως απά­ντη­ση στην οι­κο­νο­μι­κή κρίση της δε­κα­ε­τί­ας του 1970. 
Στην Ιτα­λία, λοι­πόν, και με τη στρα­τη­γι­κή του Ιστο­ρι­κού Συμ­βι­βα­σμού, το Ιτα­λι­κό Κομ­μου­νι­στι­κό Κόμμα «ανέ­λα­βε τις ευ­θύ­νες του» απέ­να­ντι στο έθνος, προ­κει­μέ­νου να αντι­με­τω­πί­σει την οι­κο­νο­μι­κή κρίση και τον υπαρ­κτό κίν­δυ­νο που αντι­προ­σώ­πευε η δεξιά τρο­μο­κρα­τία. Βά­ζο­ντας ως πρώτο το εθνι­κό συμ­φέ­ρον, το ιτα­λι­κό Κ.Κ. έγινε ο εγ­γυ­η­τής ενός ευ­τε­λι­σμέ­νου πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος και των οι­κο­νο­μι­κών προ­τε­ραιο­τή­των της ιτα­λι­κής αστι­κής τάξης. Η «κόκ­κι­νη λι­τό­τη­τα», η νο­μι­μο­ποί­η­ση δη­λα­δή της λι­τό­τη­τας από την ιτα­λι­κή αρι­στε­ρά για την «εθνι­κή σω­τη­ρία», δεν είχε κα­νέ­να όφε­λος για την ερ­γα­τι­κή τάξη. Αντί­θε­τα, η ίδια άρ­χι­σε έκτο­τε να χάνει όσα είχε κερ­δί­σει με τους αγώ­νες της όλο το προη­γού­με­νο διά­στη­μα. 
Ένα δεύ­τε­ρο πα­ρά­δειγ­μα αρι­στε­ράς «εθνι­κών προ­δια­γρα­φών» είναι η συ­νερ­γα­σία του Σο­σια­λι­στι­κού και του Κομ­μου­νι­στι­κού Κόμ­μα­τος στη Γαλ­λία, με­τα­ξύ 1981 και 1984. Την εποχή αυτή εφαρ­μό­στη­κε μια στρα­τη­γι­κή με εθνι­κή απεύ­θυν­ση, με στοι­χεία κρα­τι­σμού και κυ­βερ­νη­τι­σμού. Υπο­τι­μή­θη­κε η αντί­θε­ση κε­φα­λαί­ου και ερ­γα­σί­ας, ενώ στο επί­κε­ντρο βρέ­θη­κε η πρό­ο­δος της εθνι­κής οι­κο­νο­μί­ας, με ένα είδος οι­κο­νο­μι­κού εθνι­κι­σμού («να πα­ρά­γου­με γαλ­λι­κά / να αγο­ρά­ζου­με γαλ­λι­κά») χωρίς αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κά προ­τάγ­μα­τα. Οι πο­λι­τι­κές επι­λο­γές της γαλ­λι­κής και της ιτα­λι­κής αρι­στε­ράς οδή­γη­σαν τε­λι­κά στην ήττα των αρι­στε­ρών κυ­βερ­νη­τι­κών πα­ρεμ­βά­σε­ων και των αντί­στοι­χων ερ­γα­τι­κών τά­ξε­ων, αφού δε μπό­ρε­σαν να εν­σω­μα­τώ­σουν στοι­χεία ρι­ζι­κού κοι­νω­νι­κού με­τα­σχη­μα­τι­σμού [1].

Εθνι­κό αί­σθη­μα και ελ­λη­νι­κή αστι­κή τάξη
Η ελ­λη­νι­κή αστι­κή τάξη, όντας από τις πιο πρω­το­πό­ρες σε ευ­ρω­παϊ­κό επί­πε­δο όσον αφορά την επί­θε­ση της στην ερ­γα­σία ώστε να ανα­κάμ­ψει η κερ­δο­φο­ρία του κε­φα­λαί­ου, δεί­χνει τον δρόμο για το σύ­νο­λο των ευ­ρω­παϊ­κών αστι­κών τά­ξε­ων. Η υιο­θέ­τη­ση εθνι­κών αι­σθη­μά­των από τις εκ­με­ταλ­λευό­με­νες τά­ξεις, με την προ­τρο­πή μά­λι­στα της αρι­στε­ράς, συχνά οδη­γεί έξω από το πεδίο της τα­ξι­κής πάλης. Τι κά­νου­με, για πα­ρά­δειγ­μα, με τους με­τα­νά­στες ερ­γά­τες γης στη Μα­νω­λά­δα; Και τι λέμε στους γερ­μα­νούς ενοι­κια­ζό­με­νους ερ­γα­ζό­με­νους των one euro jobs; Τι εί­δους συμ­μα­χία μπο­ρεί να προ­κύ­ψει με τους έλ­λη­νες ερ­γο­δό­τες που πυ­ρο­βο­λούν με­τα­νά­στες και έλ­λη­νες ερ­γα­ζό­με­νους επει­δή διεκ­δι­κούν τα δε­δου­λευ­μέ­να τους; 

Τά­ξεις, κρά­τος, έθνος
Αν μία από τις μορ­φές με τις οποί­ες εμ­φα­νί­ζε­ται η αστι­κή τα­ξι­κή εξου­σία είναι το κρά­τος, είναι το κρά­τος που κα­τα­σκευά­ζει μια ιστο­ρία και ένα έδα­φος: το έθνος είναι η εδα­φι­κο­ποί­η­ση μιας ιστο­ρί­ας κα­τα­σκευα­σμέ­νης και η ιστο­ρι­κο­ποί­η­ση ενός εδά­φους. Στη συ­ντη­ρη­τι­κή της εκ­δο­χή, η συ­γκρό­τη­ση αυτή έχει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά φυ­λε­τι­κά. Υπάρ­χει κά­ποια φυλή που είναι ιστο­ρι­κά ξε­χω­ρι­στή, άρα ανώ­τε­ρη από τις υπό­λοι­πες, που έχει κα­θα­ρό­τη­τα και πα­ρά­γει ένα λαό που εν­σαρ­κώ­νει στην εκά­στο­τε συ­γκυ­ρία τη φυλή. Το ιδε­ο­λο­γι­κό αυτό υπο­σύ­νο­λο ανα­πα­ρά­γει και συγ­χω­νεύ­ει έτσι το ρα­τσι­σμό με τον εθνι­κι­σμό [2]. 
Επι­πλέ­ον, οι μη­χα­νι­σμοί δια­δα­σκα­λί­ας της γλώσ­σας και της ιστο­ρί­ας, και οι κρα­τι­κοί μη­χα­νι­σμοί στο σύ­νο­λό τους, εντάσ­σουν το άτομο ως πο­λί­τη μέσα σε αυτό το πλαί­σιο, απο­τε­λώ­ντας έτσι τους κύ­ριους ιδε­ο­λο­γι­κούς μη­χα­νι­σμούς που δη­μιουρ­γούν την εθνι­κή ταυ­τό­τη­τα και, συμ­με­τρι­κά, την εθνι­κή εχθρό­τη­τα. Οι κα­θη­με­ρι­νές βιω­μέ­νες δρά­σεις στο πλαί­σιο αυτών των μη­χα­νι­σμών, δί­νουν την αί­σθη­ση της έντα­ξης σε μια κοι­νό­τη­τα με κοινό συμ­φέ­ρον: «εί­μα­στε στην ίδια βάρκα, επο­μέ­νως όλοι μαζί θα αντι­με­τω­πί­σου­με την κρίση». Το πρό­βλη­μα, λοι­πόν, η απει­λή, και σε τε­λι­κή ανά­λυ­ση ο εχθρός, είναι οι ξένοι, που στη ση­με­ρι­νή συ­γκυ­ρία, παίρ­νουν δύο μορ­φές: αφε­νός πρό­κει­ται για τους ξέ­νους ως ιμπε­ρια­λι­στές και, αφε­τέ­ρου, για τους ξέ­νους ως με­τα­νά­στες. Αυτό είναι το δί­πο­λο Έλ­λη­νες-ξέ­νοι που κινεί την ιστο­ρία. 
Όπως κάθε ιδε­ο­λο­γία, έτσι και η εθνι­κή ιδε­ο­λο­γία έχει πάντα υλική υπό­στα­ση: δεν είναι μόνο ιδέες, αλλά και πρα­κτι­κές, που εγ­χα­ράσ­σο­νται στα άτομα και εκ­φρά­ζο­νται στην κα­θη­με­ρι­νή δράση τους μέσα. Με αυτόν τον τρόπο οι ιδε­ο­λο­γι­κοί μη­χα­νι­σμοί του κρά­τους απο­τε­λούν κα­θο­ρι­στι­κό στοι­χείο για την ανα­πα­ρα­γω­γή της κα­πι­τα­λι­στι­κής κυ­ριαρ­χί­ας μέσα από τη διαρ­κή προ­βο­λή, δι­δα­χή και επι­βε­βαί­ω­ση ιδε­ο­λο­γη­μά­των [3].
Απο­τέ­λε­σμα της επί­δρα­σης των ιδε­ο­λο­γι­κών μη­χα­νι­σμών είναι η πε­ποί­θη­ση ότι το έθνος απο­τε­λεί πρω­ταρ­χι­κή ενό­τη­τα, που υπερ­βαί­νει όλες τις διαι­ρέ­σεις μέσα στην κοι­νω­νία. Ότι έχει αξίες και συμ­φέ­ρο­ντα τα οποία προη­γού­νται όλων των άλλων αξιών και συμ­φε­ρό­ντων, όλων των τα­ξι­κών διαι­ρέ­σε­ων της κοι­νω­νί­ας. Έτσι σφυ­ηρ­λα­τεί­ται η ιδε­ο­λο­γία της εθνι­κής ενό­τη­τας και του εθνι­κού συμ­φέ­ρο­ντος, που ταυ­τί­ζε­ται με το συμ­φέ­ρον της (εθνι­κής) κυ­ρί­αρ­χης τάξης. Για την εθνι­κή ιδε­ο­λο­γία, το έθνος είναι η θρη­σκεία της αγά­πης για όσους ανή­κουν σε αυτό. Όμως η ίδια θρη­σκεία αντι­με­τω­πί­ζει με σκλη­ρό­τη­τα και μι­σαλ­λο­δο­ξία τους αλ­λό­θρη­σκους, δη­λα­δή τους ξέ­νους. Το έθνος δεν υπάρ­χει χωρίς το αμυ­ντι­κό μίσος του πα­τριώ­τη που, ανά­λο­γα με την ιστο­ρι­κή συ­γκυ­ρία, με­τα­τρέ­πε­ται σε μίσος του εθνι­κι­στή [4].
Στο μέτρο που ανα­γνω­ρί­ζου­με τους τα­ξι­κούς και κοι­νω­νι­κούς αγώ­νες ως κι­νη­τή­ρια δύ­να­μη της ιστο­ρί­ας, δεν θα μπο­ρού­σα­με να μην θέ­του­με την πο­λι­τι­κή, δη­λα­δή την τα­ξι­κή σύ­γκρου­ση, στο κέ­ντρο κάθε ερ­μη­νευ­τι­κής προ­σπά­θειας. Η αρι­στε­ρά απαι­τεί­ται να σκέ­φτε­ται και να δρα διε­θνι­στι­κά, δη­λα­δή πρω­τί­στως απέ­να­ντι στο «εθνι­κά δικό της» κρά­τος και το «εθνι­κά δικό της» κε­φά­λαιο, και να ανα­δει­κνύ­ει υπε­ρε­θνι­κές λύ­σεις για υπε­ρε­θνι­κά προ­βλή­μα­τα. Μια διε­θνι­στι­κή πα­ρέμ­βα­ση δεν υπο­τι­μά τη ση­μα­σία του εθνι­κού κρά­τους και των εθνι­κών αι­σθη­μά­των, αντι­λαμ­βά­νε­ται όμως ότι ο βα­σι­κός αντί­πα­λος είναι η «δική μας» αστι­κή τάξη. Η διε­θνής επί­θε­ση του κε­φα­λαί­ου προ­ϋ­πο­θέ­τει μια διε­θνή δράση των ερ­γα­ζό­με­νων, και γι΄ αυτό και τα ανά­λο­γα «αι­σθή­μα­τα». Αν οι εθνι­κές απα­ντή­σεις της δε­κα­ε­τί­ας του 1970 ήταν μια φορά λάθος, σή­με­ρα δεν υφί­στα­νται τέ­τοιες σε ακόμη με­γα­λύ­τε­ρο βαθμό [5].


______________
Ση­μειώ­σεις

1. Χρή­στος Λά­σκος & Ευ­κλεί­δης Τσα­κα­λώ­τος (2011), Χωρίς επι­στρο­φή,Αθήνα: ΚΨΜ.
2. Γιάν­νης Μη­λιός (2012). Η έν­νοια της ηγε­μο­νί­ας. Μια πρώτη προ­σέγ­γι­ση στη
με­τε­κλο­γι­κή συ­γκυ­ρία, Θέ­σεις, τεύ­χος 121.
3. Ό.π.
4. Ηλίας Ιω­α­κεί­μο­γλου, Ένας άγριος την 28η Οκτω­βρί­ου, Red Notebook[http://​rednotebook.​gr/​details.​php?​id=7312]
5. Λά­σκος & Τσα­κα­λώ­τος, ό.π.

- δείτε και στο: http://rproject.gr/article/oi-proletarioi-olon-ton-horon-na-enothoyn-i-na-min-enothoyn#sthash.QJO9jeKh.dpuf

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου